Ελευθέριος Βενιζέλος

       Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (Μουρνιές Χανίων, 23 Αυγούστου 1864 – Παρίσι , 18 Μαρτίου 1936) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς της νεότερης Ελλάδας , με τα σημαντικότερα επιτεύγματα στον τομέα κυρίως της εξωτερικής πολιτικής και των οικονομικών μεταρρυθμίσεων .  

     Διπλασίασε τα εδαφικά σύνορα της Ελλάδος , πρωταγωνίστησε στην αυτονομία της Κρητικής Πολιτείας και την οριστική ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα , συνέβαλε στην απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας , του μεγαλύτερου τμήματος της Ηπείρου , των νησιών του Αιγαίου και στην οργάνωση της χώρας στα πρότυπα αστικού κράτους διατελώντας πολλές φορές πρωθυπουργός . 

      Υπήρξε επίσης ο άνθρωπος που , έστω για λίγο , υλοποίησε ένα ασύλληπτο όνειρο των Ελλήνων, τη σύνδεση με τις πατρογονικές εστίες της Μικρασίας , με την προσωρινή κατοχή της Σμύρνης κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία .

Με την πρώτη σύζυγό του , Μαρία Κατελούζου

Πηγή :  Βικιπαίδεια 

Ελένη Κούτρα

Γεώργιος Αβέρωφ

         Γεννήθηκε το 1818 στο Μέτσοβο και πέθανε το 1899 στην Αλεξάνδρεια . 

       Παράλληλα με το σχολείο ήταν βοσκόπουλο . Όταν τελείωσε το σχολείο έφυγε για το Κάιρο της Αιγύπτου για να βρει την τύχη του . 

     Αρχίζει να ασχολείται με την εμπορική επιχείριση του θείου του και εμπορεύεται βαμβάκι . Κατάφερε να εισάγει τα περίφημα "χρυσονήματα του Αβέρωφ" και να γίνουν ανάρπαστα από τη Βασιλική Αυλή . Βοήθησε την ελληνική κοινότητα ιδρύοντας σχολεία και νοσοκομεία . 

Αβερώφειος Σχολή Αλεξανδρείας

       Επειδή όμως η περιουσία του συνέχεια αυξανόταν βοήθησε και την Ελλάδα . Χορήγησε λεφτά για το Πολυτεχνείο , το Παναθηναϊκό Στάδιο , την ανέγερση των φυλακών Αβέρωφ , το Ωδείο Αθηνών , τη Σχολή Ευελπίδων , τη Γεωργική Σχολή Λάρισας , κ. ά. 

Παναθηναϊκό Στάδιο

      Μεγαλύτερο όμως ευεργέτημα ήταν η δωρεά 2.500.000 χρυσών φράγκων στο Πολεμικό Ναυτικό για να ναυπηγηθεί το θωρηκτό "Γεώργιος Αβέρωφ".

Κωνσταντίνα Καγιά 

Γεώργιος Παπανικολάου

      Ο Γεώργιος Παπανικολάου υπήρξε διάσημος Έλληνας γιατρός , βιολόγος και ερευνητής .     

      Γεννήθηκε στην Κύμη της Εύβοιας το 1883 και πέθανε στο Μαϊάμι της Φλόριντα το 1962 . Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1907 πήγε στη Γερμανία όπου παρακολούθησε μαθήματα βιολογίας από τους καθηγητές Χαίκελ και Βάισμαν . Στη συνέχεια γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Μονάχου όπου και άρχισε τις βιολογικές έρευνες επί του "καθορισμού του φύλου" στα οστρακόδερμα υπό τον καθηγητή Ρίχαρντ Έρτβιχ . 

      Μετά την ανακήρυξή του σε διδάκτορα του Πανεπιστημίου , επέστρεψε στην Αθήνα , το 1910 , όπου και παντρεύτηκε την Ανδρομάχη Μαυρογένους και στη συνέχεια πήγε στο Μονακό όπου και εργάστηκε στο ωκεανογραφικό ινστιτούτο του πριγκιπάτου στην ομάδα ωκεανογραφικής εξερεύνησης του πρίγκιπα του Μονακό . 

        Το 1923 άρχισε να εφαρμόζει μια μέθοδο στις γυναίκες για τη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας κατά την οποία ο γιατρός παίρνει κύτταρα από τον τράχηλο της μήτρας και τα εξετάζει . Έτσι έγινε ο θεμελιωτής ενός νέου επιστημονικού κλάδου . 

     Η μέθοδος ονομάστηκε προς τιμήν του "Μέθοδος Παπανικολάου" ή "Τεστ Παπ" και χάρη σ' αυτήν έχουν σωθεί πολλές γυναίκες από τη μάστιγα του καρκίνου .

Μαρία Γαλανοπούλου

Χρυσούλα Κοντοχρήστου

Επίσκεψη στο Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών

       Την Τρίτη , 27 Μαρτίου 2012 , επισκεφθήκαμε το Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών . Εκεί παρακολουθήσαμε μια ταινία , μας έδειξαν διάφορα πειράματα για παιδιά , τα οποία έκανε η ίδια η Μαρία Κιουρί στα παιδιά των φίλων της , και μιλήσαμε για τη Μαρία Κιουρί .

       Η ταινία είχε τίτλο "Τα παιδιά της χορωδίας" και μιλούσε για έναν επιστάτη που πήγε σε ένα σχολείο όπου τα περισσότερα παιδιά ήταν ορφανά και είχαν περάσει άσχημα χρόνια . Αυτός ο άνθρωπος προσπαθεί να φτιάξει μια χορωδία με αυτά τα παιδιά και να αναδείξει το ταλέντο τους προς τη μουσική . Το νόημα της ταινίας είναι πως ό,τι κι αν έχεις περάσει μπορείς να κάνεις όνειρα και να τα πραγματοποιήσεις αν προσπαθήσεις και θέλεις .

        Μετά ένας κύριος μας έδειξε μερικά απλά πειράματα . Έτσι διαπιστώσαμε ότι ο αέρας έχει βάρος και ότι στο νερό υπάρχει άνωση (η δύναμη που σπρώχνει τα πράγματα προς την επιφάνεια , προς τα άνω) . Μας εξήγησε πώς φτάνει το νερό στο σπίτι μας σύμφωνα με την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων . 

          Ύστερα μιλήσαμε για τη ζωή της Μαρίας Κιουρί και για τις δυο κόρες της την Ειρήνη και την Εύα . Η Μαρία Κιουρί ήταν Πολωνέζα και το αληθινό της όνομα ήταν Μαρία Σκλοντόφσκα . Το Κιουρί ήταν το όνομα του άντρα της Πιέρ Κιουρί .

       Ήταν η πρώτη γυναίκα επιστήμονας που δούλεψε ως καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης . Μαζί με τον άντρα της είχαν γίνει ομάδα . Μαζί ανακάλυψαν το ράδιο και το πολώνιο . Είχε πάρει δυο Νόμπελ , το πρώτο μαζί με τον Πιέρ και το δεύτερο μόνη της . Και το δεύτερο αφορούσε δουλειά που είχαν κάνει και οι δυο μαζί , αλλά το Νόμπελ απονεμήθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατο του Πιέρ από ατύχημα και έτσι το πήρε μόνο η Μαρία . Η Μαρία Κιουρί πέθανε από καρκίνο .

         Περάσαμε ωραία και η αλήθεια είναι πως μετά από αυτήν την επίσκεψη κάποιοι από εμάς αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τη δουλειά του επιστήμονα για το μέλλον .

Άννα Αναστασοπούλου

Ελένη Κούτρα 

Μακρυγιάννης (Τριανταφύλλου Γιάννης)

       Γεννήθηκε στη Φωκίδα το 1797 και πέθανε στην Αθήνα το 1864 . Αγωνιστής του 1821 , στρατηγός και πολιτικός . 

        Το 1817 άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο και μέσα σε τρία χρόνια απέκτησε σημαντική περιουσία από αυτό . 

      Το 1820 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στάλθηκε στην Πάτρα για να συμμετάσχει σε προετοιμασίες για την επανάσταση  . Η Επανάσταση τον βρήκε στη Πάτρα , πέρασε στο Μεσολόγγι και από εκεί στην Άρτα , όπου πήρε μέρος στην απελευθέρωσή της . Συνεργάστηκε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Γκούρα .  

          Το 1822 έγινε πολιτάρχης στην Αθήνα . Κέρδισε μεγάλη δόξα με το βαθμό του χιλιάρχου στην πολιορκία του Νεόκαστρου (Μάρτιος 1825) , στη μάχη των Μύλων (Ιούνιος 1825) και στην πολιορκία της Ακρόπολης (1825) . 

         Κατά την περίοδο της αντιβασιλείας του Όθωνα ο Μακρυγιάννης κατηγορούσε την κυβέρνηση ως απολυταρχική και ζητούσε Σύνταγμα , μ’ όλο που τον περιέβαλλαν με ιδιαίτερη εκτίμηση και του απένειμαν το βαθμό του συνταγματάρχη . Πρωτοστάτησε στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 για την παραχώρηση Συντάγματος από τη βαυαρική δυναστεία . Το 1852 καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του Όθωνα , αλλά το 1854 αφέθηκε ελεύθερος .

    

       Έγινε πασίγνωστος με τα Απομημονεύματά του που καλύπτουν την περίοδο 1821-1851 και αποτελούν σημαντικότατη , μοναδική και πολυτιμότατη ιστορική πηγή .  

Αποσπάσματα από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη : 

• " Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί , και σοφοί κι αμαθείς , και πλούσιοι και φτωχοί , και πολιτικοί και στρατιωτικοί , και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι . Όσοι αγωνιστήκαμεν , αναλόγως ο καθείς , έχομεν να ζήσομεν εδώ . Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί , και να μη λέγει ούτε ο δυνατός "εγώ", ούτε ο αδύνατος . Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς "εγώ"; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει , να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν , τότε να λέμε "εμείς" . Είμαστε στο "εμείς" κι όχι στο "εγώ" ."

• " Εκεί οπούφκιαχνα τις θέσες εις τους Μύλους (Κοντά στο Ναύπλιο) ήρθε ο Ντερνυς (Derigny Anri Gautier, Γάλλος ναύαρχος) να με ιδή . Μου λέγει . " Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες. Τι πόλεμον θα κάνετε με τον Μπραϊμη αυτού;" – Του λέγω , είναι αδύνατες οι θέσεις κι’ εμείς , όμως είναι δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει . Και θα δείξωμεν την τύχη μας σ’ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες . Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη , παρηγοριόμαστε μ’ ένα τρόπον , ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους . Ότι αρχή και τέλος , παλαιόθεν και ως τώρα , όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε . Τρώνε από μας και μένει και μαγιά . Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν . Κι όταν κάνουν αυτήνη την απόφασιν , λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν".

• " Είχα δυο αγάλματα περίφημα , μια γυναίκα κι’ ένα βασιλόπουλο ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες· τόση εντέλειαν είχαν . Όταν χάλασαν τον Πόρον , τα ’χαν πάρη κάτι στρατιώτες και εις τ’ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλλαρα γύρευαν . Άντεσε κ’ εγώ εκεί , πέρναγα· πήρα τους στρατιώτες , τους μίλησα· "Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλλαρα να σας δώσουνε , να μην το καταδεχτήτε να βγουν από την πατρίδα μας . Δι’ αυτά πολεμήσαμεν". (Βγάζω και τους δίνω τρακόσια πενήντα τάλλαρα.)· κι’ όταν φιλιωθούμεν με τον Κυβερνήτη , (ότι τρωγόμαστε) , τα δίνω και σας δίνει ό,τι του ζητήσετε διά να μείνουν εις την πατρίδα απάνου". Και τα ’χα κρυμμένα . Τότε με την αναφορά μου τα πρόσφερα του Βασιλέως να χρησιμέψουν διά την πατρίδα ."

• " Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν .

Γλυκύτερον πράμα δεν είναι άλλο από την πατρίδα και θρησκεία .

Όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας . Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα , στρέγομαι να μου βγάλη και τα δυο μου μάτια . Ότι αν είμαι στραβός , και η πατρίδα μου είναι καλά , με θρέφει . Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά , δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι ." 

Εύη Δημητρακοπούλου

Κωνσταντίνα Καγιά

Θοδωρής Σκόνδρας 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

           Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (3 Απριλίου 1770 - 4 Φεβρουαρίου 1843) ήταν Έλληνας κλέφτης , καπετάνιος , στρατηγός με πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821, πολιτικός , αρχηγός κόμματος , πληρεξούσιος , σύμβουλος της Επικράτειας . Έμεινε γνωστός και ως Γέρος του Μοριά .

        Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών . Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τσεργίνης . Αργότερα , σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση που διηγείται ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης , ο παππούς του , Γιάννης Μπότσικας (Τσεργίνης) , υιοθέτησε το "Κολοκοτρώνης" ως οικογενειακό όνομα , σαν μετάφραση του αρβανίτικου παρωνυμίου "Μπιθεκούρας" που του αποδόθηκε από κάποιον Αρβανίτη . 

         Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμαβούνι της Μεσσηνίας , καταγόταν από το Λιμποβίσι της Καρύταινας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας που ήταν τόπος καταγωγής της μητέρας του , Ζαμπία Κωτσάκη (εκεί κατέφυγαν οι δυο τους μετά τον θάνατο του πατέρα) .

      Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο . 

        Λόγω της στρατιωτικής του εμπειρίας κατάφερε να οργανώσει τους Έλληνες πολεμιστές και να αναδειχτεί σε στρατιωτικό ηγέτη . Το Μάρτιο του 1821 μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη απελευθερώνουν την Καλαμάτα . Στη συνέχεια ακολουθεί η σπουδαία μάχη στα Δερβενάκια , όπου συντρίβει το στρατό του Δράμαλη (από τους 30.000 περίπου Τούρκους πολεμιστές γλίτωσαν μόνο 3.500). 

         Υπήρξε υποστηρικτής του Ιωάννη Καποδίστρια (του πρώτου κυβερνήτη της ελεύθερης Ελλάδας)  . Μετά τη δολοφονία του διορίστηκε μέλος της Διοικητικής Επιτροπής μαζί με τους Αυγουστίνο Καποδίστρια και Ιωάννη Κωλέττη . Την άφιξη του Όθωνα δέχτηκε με ενθουσιασμό , αλλά διαφώνησε με τα μέτρα της αντιβασιλείας , στάση που τον οδήγησε το 1833 στη φυλακή του Ναυπλίου και στην καταδίκη του σε θάνατο επί εσχάτη προδοσία . Του δόθηκε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα και έλαβε το αξίωμα του Συμβούλου της Επικρατείας .

Η φυλακή 

       Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα "Απομνημονεύματά" του , που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο "Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836" και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση . 

     Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε μια νύχτα του 1843 από εγκεφαλικό επεισόδιο, επιστρέφοντας από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα . 

   Διαβάζουμε στα Απομνημονεύματά του : 

• " Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά , με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας . Αναστέναξα και είπα: " Άιντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί ", και διέταξα και το έκοψαν ."

• " O Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα , ας πάρη πεντακόσιους , χίλιους , και παίρνω και εγώ άλλους τόσους , και τότε πολεμούμε , ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο . Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα . Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν , διότι έλεγα αν χανόμουν , ας πήγαινα , αν τον χαλούσα , εγλύτωνα το έθνος μου ."

    Σε ομιλία του στην Πνύκα το 1838 αναφέρει : 

• " Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: "Πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;", αλλά , ως μία βροχή , έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας , και όλοι , και οι κληρικοί , και οι προεστοί , και οι καπεταναίοι , και οι πεπαιδευμένοι , και οι έμποροι , μικροί και μεγάλοι , όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση ."

 Πηγή : Βικιπαίδεια

Άννα Αναστασοπούλου

Χρυσούλα Κοντοχρήστου

Μελίνα-Αργυρή Κοσμά

Αθανασία Μπιρλή

Χαράλαμπος Παπαγιαννόπουλος

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

" Ο Άγιος των ελληνικών γραμμάτων "

        Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο το 1851 και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1911 . Μεγάλωσε ανάμεσα σε εννιά παιδιά και ήρθε σε επαφή νωρίς με τα θρησκευτικά πράγματα . 

       Τελείωσε το γυμνάσιο με πολλές δυσκολίες και μετά γράφτηκε στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών που η κλονισμένη υγεία του και η φτώχεια τον εμπόδισαν να την τελειώσει . Μόνος του έμαθε γαλλικά και αγγλικά . 

        Τα επαγγέλματα του Παπαδιαμάντη ήταν : ποιητής , συγγραφέας , ζωγράφος και δημοσιογράφος . 

       Τα πιο σπουδαία έργα του είναι : Τα χριστουγεννιάτικα διηγήματα , Ο Αμερικανός , Στο Χριστό στο κάστρο , Τα πασχαλινά , Ο λαμπριάτικος ψάλτης , Χωρίς στεφάνι , και φυσικά η Φόνισσα και η Γυφτοπούλα . 

      Γράφει ο ίδιος σε ένα σύντομο αυτοβιογραφικό του σημείωμα : 

" Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ, τῇ 4 Μαρτίου 1851. Ἐβγήκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α΄ καὶ Β΄ τάξιν. Τὴν Γ΄ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἴτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ Ἰούλιον τοῦ 1872 ὑπήγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἤλθα εἰς Ἀθήνας καί ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ΄ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολήν, ὅπου ἤκουα κατ’ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰ ξένας γλώσσας.

Μικρὸς ἐζωγράφιζα Ἁγίους, εἴτα ἔγραφα στίχους, καί ἐδοκίμαζα να συντάξω κωμῳδίας. Τῷ 1868 ἐπεχείρησα νὰ γράψω μυθιστόρημα. Τῷ 1879 ἐδημοσιεύθη "ἡ Μετανάστις" ἔργον μου εἰς τὸ περιοδικὸν "Σωτήρα". Τῷ 1882 ἐδημοσιεύθη "Οἱ ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν" εἰς τὸ "Μὴ χάνεσαι". Ἀργότερα ἔγραψα περὶ τὰ ἑκατὸν διηγήματα, δημοσιευθέντα εἰς διάφορα περιοδικὰ καί ἐφημερίδας."

Είπαν για αυτόν και το έργο του : 

• " Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας ελληνικής λογοτεχνίας , αν όχι ο πιο μεγάλος , γιατί έχουμε τον Παπαδιαμάντη ."

Γιώργος Σεφέρης , " Ένας Έλληνας - ο Μακρυγιάννης "

• " Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης , ποιητής με τον πεζό λόγο , και κάποτε , μα πολύ σπάνια , με το στίχο , ένας από τους ξεχωριστούς αρμονικούς αντιπροσώπους της νέας και άμουσης ακόμα σε πολλά ελληνικής ψυχής .

Κωστής Παλαμάς , " Η μούσα του Παπαδιαμάντη "

• " Όπου κι αν σας βρίσκει το κακό , αδελφοί , όπου και να θολώνει ο νους σας , μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη . "                                                                        

                                                                    Οδυσσέας Ελύτης ,  " Το Άξιον Εστί "

Εύη Δημητρακοπούλου

Ελένη Κούτρα

Άννα Μαυροειδή

Διονύσης Μπούλης

Λεονάρντο ντα Βίντσι - Τζοκόντα

      Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519) γεννήθηκε στη Φλωρεντία  και μελέτησε αρχιτεκτονική , μηχανική , μαθηματικά , ανατομία , υδραυλική , επιστήμη και μετεωρολογία . 

      Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι έγινε γνωστός ιδιαίτερα ως ζωγράφος και θεωρείται πρωτοπόρος της σύγχρονης ζωγραφικής . Από το πλούσιο έργο του ξεχωρίζουν : "Μυστικός Δείπνος" , "Προσκύνημα των Μάγων" , "Μόνα Λίζα" (Τζοκόντα) . 

"Μυστικός Δείπνος"

      Η Μόνα Λίζα (Τζοκόντα) είναι ένα από τα πολλά έργα του Ιταλού καλλιτέχνη Λεονάρντο ντα Βίντσι . Βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι . Το πορτρέτο έγινε διάσημο για το αινιγματικό του  χαμόγελο . 

Μελίνα-Αργυρή Κοσμά 

Τσάρλι Τσάπλιν

        Άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου που γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1889 και πέθανε το 1977 . 

        Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους κωμικούς όλων των εποχών . Έμεινε γνωστός με το όνομα του "Σαρλό" , του καλοσυνάτου , γκαφατζή ήρωα των ταινιών του . 

       Από το 1912 μέχρι το 1952 εγκαταστάθηκε στις Η.Π.Α. Ακολούθησε το επάγγελμα των γονέων του ως ηθοποιός σε πλανόδιους θιάσους . 

      Έπαιζε σε έργα του βωβού κινηματογράφου και το 1915 υποδύθηκε για πρώτη φορά το Σαρλό στην ταινία "Ο αλήτης" , που γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλον τον κόσμο . 

¨Το χαμίνι" - 1921

      Στις ταινίες που σκηνοθέτησε έγραφε ο ίδιος το σενάριο , τη μουσική και πρωταγωνιστούσε . 

Μελίνα-Αργυρή Κοσμά

     Σκηνές από τις ταινίες του ...  

                                                                 "Μοντέρνοι καιροί" - 1936